Τράμμα Δ. – Παιδονεφρολόγος – Νιτροφουραντοΐνη: Η Κορυφαία Λύση στη Χημειοπροφύλαξη των Ουρολοιμώξεων

Εισαγωγή και προβληματισμοί στη χημειοπροφύλαξη των ουρολοιμώξεων Στο βίντεο από 00:00

Η χημειοπροφύλαξη —ή ορθότερα, η αντιβιοτική προφύλαξη— στις λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος αποτελεί ένα από τα πλέον συζητημένα και αμφιλεγόμενα πεδία στην παιδιατρική και την παιδιατρική νεφρολογία εδώ και δεκαετίες. Ο όρος «χημειοπροφύλαξη» συχνά προκαλεί ανησυχία στους γονείς, καθώς συνειρμικά παραπέμπει σε χημειοθεραπεία, γεγονός που καθιστά προτιμότερη την κλινική χρήση του όρου «αντιβιοτική προφύλαξη».

Ιστορικά, η χορήγηση αντιβιοτικής προφύλαξης βασίστηκε στο αξίωμα ότι η πρόληψη των επεισοδίων οξείας πυελονεφρίτιδας, ιδιαίτερα σε παιδιά με κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση (ΚΟΥΠ / vesicoureteral reflux – VUR) σοβαρού βαθμού (βαθμοί III, IV και V), αποτρέπει τον σχηματισμό μόνιμων νεφρικών ουλών. Ο τελικός στόχος ήταν πάντοτε η προστασία του νεφρικού παρεγχύματος από ουλές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν μακροπρόθεσμα σε υπέρταση ή χρόνια νεφρική νόσο.

Ωστόσο, η συστηματική ανάλυση των μελετών που έχουν διεξαχθεί από τη δεκαετία του 1970 έως σήμερα καταδεικνύει μια διαφορετική πραγματικότητα: ανεξάρτητα από το εάν χορηγήθηκε χημειοπροφύλαξη ή όχι, και ανεξάρτητα από τη συχνότητα των επεισοδίων ουρολοίμωξης, δεν διαπιστώθηκε ουσιαστική διαφορά στον τελικό αριθμό και στην έκταση των νεφρικών ουλών. Αυτό το εύρημα έχει τροφοδοτήσει έναν εκτεταμένο διεθνή διάλογο σχετικά με το εάν, σε ποιους ακριβώς ασθενείς και για ποιο χρονικό διάστημα έχει πραγματικό κλινικό όφελος η μακροχρόνια χορήγηση αντιμικροβιακής αγωγής.

Θεραπευτικές επιλογές στην κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση Στο βίντεο από 02:11

Σε ανασκόπηση των Kjell Tullus και Nader Shaikh στο περιοδικό Lancet (2020), επισημαίνεται ότι η αντιμετώπιση των παιδιών με κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση παραμένει αμφιλεγόμενη. Στην κλινική πράξη υπάρχουν τρεις διαθέσιμες θεραπευτικές προσεγγίσεις:

1. Χειρουργική διόρθωση της παλινδρόμησης (ανοικτή ή ενδοσκοπική επέμβαση).
2. Μακροχρόνια χορήγηση αντιμικροβιακής προφύλαξης.
3. Στενή και προσεκτική κλινική παρακολούθηση του παιδιού χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση, με άμεση έναρξη θεραπείας επί εκδήλωσης συμπτωμάτων ουρολοίμωξης.

Η επιλογή μεταξύ των τριών αυτών στρατηγικών δεν είναι μονοσήμαντη και απαιτεί εξατομίκευση βάσει των παραγόντων κινδύνου κάθε ασθενούς.

Ενδείξεις και αλγόριθμοι έναρξης αντιβιοτικής προφύλαξης Στο βίντεο από 04:37

Η σύγχρονη επιστημονική συναίνεση ορίζει συγκεκριμένα κριτήρια για την έναρξη αντιβιοτικής προφύλαξης:

• Περιπτώσεις ΚΟΥΠ βαθμού III–V: Υπάρχει γενική συμφωνία για τη χορήγηση προφύλαξης, με σκοπό τη μείωση της συχνότητας των εμπύρετων υποτροπών.
• Βρέφη ηλικίας κάτω των 12 μηνών: Μπορεί να χορηγηθεί προφύλαξη σε περιπτώσεις ΚΟΥΠ οποιουδήποτε βαθμού (ακόμη και I ή II), εφόσον έχει ήδη προηγηθεί επεισόδιο ουρολοίμωξης.
• Παιδιά ηλικίας άνω των 12 μηνών: Η προφύλαξη ενδείκνυται κυρίως σε παλινδρόμηση υψηλού βαθμού (> II βαθμού). Σε χαμηλότερους βαθμούς (I–II), η προφύλαξη χορηγείται μόνο εάν συνυπάρχουν επιβαρυντικοί παράγοντες:
  • Υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις.
  • Λειτουργικές διαταραχές της ούρησης και του εντέρου (bladder and bowel dysfunction – BBD).
  • Προϋπάρχουσες νεφρικές ουλές από προηγούμενο επεισόδιο.

Διάρκεια χορήγησης

Το διάστημα χορήγησης της προφύλαξης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 1–2 έτη (συνήθως έως 2 έτη στα κορίτσια και 1 έτος στα αγόρια). Ακόμη και εάν η κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση εξακολουθεί να υφίσταται μετά το πέρας αυτής της περιόδου, συνιστάται η διακοπή του αντιβιοτικού και η στενή παρακολούθηση. Εάν το παιδί εμφανίσει νέα υποτροπή μετά τη διακοπή, τότε τίθεται προς συζήτηση η ένδειξη χειρουργικής αντιμετώπισης.

Μη φαρμακευτικά μέτρα

Παράλληλα με την όποια φαρμακευτική αγωγή, είναι κεφαλαιώδους σημασίας η ταυτόχρονη αντιμετώπιση συνοδών προβλημάτων, με κυριότερο τη δυσκοιλιότητα. Η χρόνια δυσκοιλιότητα και η δυσλειτουργία κένωσης της κύστης αποτελούν μείζονες προδιαθεσικούς παράγοντες υποτροπιαζουσών ουρολοιμώξεων και πρέπει να αναζητούνται συστηματικά στο ιστορικό.

Θεραπευτικός αλγόριθμος (UpToDate 2025)

Στον επικαιροποιημένο αλγόριθμο διαχείρισης της ΚΟΥΠ (UpToDate 2025), η απόφαση λαμβάνεται από κοινού με την οικογένεια:

• ΚΟΥΠ βαθμού I–II: Προτείνεται είτε παρακολούθηση είτε χορήγηση προφύλαξης, με προτίμηση στην προφύλαξη εάν υπάρχουν υποτροπές, λειτουργικές διαταραχές ούρησης ή έντονη επιθυμία των γονέων.
• ΚΟΥΠ βαθμού III–V: Ξεκινά άμεσα αντιβιοτική προφύλαξη, αντιμετωπίζονται παράλληλα οι διαταραχές εντέρου/κύστης και γίνεται επανεκτίμηση με κυστεογραφία ή υπερηχογράφημα στους 12–24 μήνες. Σε αποτυχία της συντηρητικής αγωγής ή επί εμμενουσών λοιμώξεων, εξετάζεται η χειρουργική παρέμβαση.

Τα δεδομένα της μελέτης PREDICT Στο βίντεο από 06:19

Τα διλήμματα γύρω από την αναγκαιότητα της προφύλαξης ενισχύθηκαν από τη δημοσίευση της μεγάλης πολυκεντρικής ευρωπαϊκής μελέτης PREDICT στο New England Journal of Medicine (Morello et al., 2023). Η μελέτη διεξήχθη σε 39 ευρωπαϊκά κέντρα και συμπεριέλαβε νεογνά και βρέφη με προγεννητική διάγνωση υδρονέφρωσης, τα οποία μετά τη γέννηση υποβλήθηκαν σε κυστεογραφία και διαγνώστηκαν με ΚΟΥΠ βαθμού III, IV ή V, χωρίς να έχουν ακόμη εκδηλώσει ουρολοίμωξη.

Τα βρέφη τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες: η μία έλαβε αντιβιοτική προφύλαξη και η άλλη τέθηκε σε απλή παρακολούθηση. Τα αποτελέσματα έδειξαν:

• Τα βρέφη υπό προφύλαξη εμφάνισαν το πρώτο επεισόδιο ουρολοίμωξης σε μεγαλύτερη ηλικία και είχαν συνολικά λιγότερα επεισόδια.
• Αριθμός ασθενών προς θεραπεία (Number Needed to Treat – NNT): Απαιτείται η συνεχής χορήγηση αντιβιοτικής προφύλαξης σε 7 παιδιά για 2 ολόκληρα χρόνια προκειμένου να προληφθεί ένα και μόνο επεισόδιο ουρολοίμωξης.
• Επίπτωση στις νεφρικές ουλές: Δεν παρατηρήθηκε καμία διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ως προς τη δημιουργία νεφρικών ουλών, τη νεφρική λειτουργία ή την ανάγκη νοσηλείας για ουρολοίμωξη.
• Ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής: Τα παιδιά της ομάδας προφύλαξης που τελικά νόσησαν από ουρολοίμωξη, εμφάνισαν λοιμώξεις από στελέχη μικροβίων με υψηλά ποσοστά αντοχής στα αντιβιοτικά.

Τα δεδομένα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η προφύλαξη δεν πρέπει να χορηγείται αδιακρίτως, αλλά με πλήρη επίγνωση του ισοζυγίου οφέλους και κινδύνου.

Επιλογή του κατάλληλου αντιμικροβιακού παράγοντα Στο βίντεο από 07:56

Εφόσον αποφασιστεί η χορήγηση αντιβιοτικής προφύλαξης, η επιλογή του φαρμάκου πρέπει να υπακούει σε αυστηρά κριτήρια αποτελεσματικότητας και ασφάλειας:

• Αποφυγή β-λακταμικών: Τα β-λακταμικά αντιβιοτικά (αμινοπενικιλλίνες με αναστολείς β-λακταμασών, κεφαλοσπορίνες) δεν συνιστώνται γενικά για μακροχρόνια προφύλαξη ουρολοιμώξεων. Δεν υπερέχουν σε κλινική αποτελεσματικότητα και συνοδεύονται από τεράστιο κίνδυνο ταχείας ανάπτυξης μικροβιακής αντοχής.
• Εξαιρέσεις χρήσης β-λακταμικών:
  • Νεογνά και βρέφη ηλικίας < 2 μηνών, όπου η ανωριμότητα των ηπατικών και νεφρικών μηχανισμών μεταβολισμού περιορίζει τις ασφαλείς επιλογές. Σε αυτά τα βρέφη πρώτη επιλογή αποτελεί η αμοξυκιλλίνη (amoxicillin).
  • Παιδιά με έλλειψη του ενζύμου G6PD, στα οποία αντενδείκνυνται συγκεκριμένα αντιμικροβιακά.
• Δοσολογία προφύλαξης: Χορηγείται γενικά το 1/3 της συνολικής ημερήσιας θεραπευτικής δόσης, άπαξ ημερησίως το βράδυ. Η χορήγηση πριν από τη νυχτερινή κατάκλιση διασφαλίζει ότι τα ούρα που παραμένουν στην ουροδόχο κύστη για πολλές ώρες κατά τη διάρκεια του ύπνου διατηρούν επαρκή συγκέντρωση φαρμάκου, παραμένοντας στείρα.

Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NICE Στο βίντεο από 08:53

Οι κατευθυντήριες οδηγίες του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας και Κλινικής Αριστείας της Μεγάλης Βρετανίας (NICE NG112, επικαιροποίηση Δεκέμβριος 2024) καθορίζουν σαφώς τις επιλογές αντιβιοτικών για προφύλαξη σε παιδιά και νέους κάτω των 16 ετών:

Κατηγορία θεραπείας	Δραστική ουσία	Ηλικιακή ομάδα και δοσολογία προφύλαξης
Πρώτη επιλογή	Τριμεθοπρίμη (trimethoprim)	• 3–5 μηνών: 2 mg/kg το βράδυ (μέγιστο 100 mg) ή 12,5 mg το βράδυ • 6 μηνών–5 ετών: 2 mg/kg το βράδυ (μέγιστο 100 mg) ή 25 mg το βράδυ • 6–11 ετών: 2 mg/kg το βράδυ (μέγιστο 100 mg) ή 50 mg το βράδυ • 12–15 ετών: 100 mg το βράδυ • 16–17 ετών: 100 mg το βράδυ
Πρώτη επιλογή	Νιτροφουραντοΐνη (nitrofurantoin) (εφόσον eGFR ≥ 45 ml/min)	• 3–11 μηνών: 1 mg/kg το βράδυ • 1–11 ετών: 1 mg/kg το βράδυ • 12–15 ετών: 50 mg έως 100 mg το βράδυ
Δεύτερη επιλογή (μετά από γνώμη ειδικού)	Κεφαλεξίνη (cefalexin)	• 3–11 μηνών: 12,5 mg/kg το βράδυ ή 125 mg το βράδυ • 1–4 ετών: 12,5 mg/kg το βράδυ ή 125 mg το βράδυ • 5–11 ετών: 12,5 mg/kg το βράδυ ή 250 mg το βράδυ • 12–17 ετών: 500 mg το βράδυ
Εναλλακτική	Αμοξυκιλλίνη (amoxicillin)	Off-label χρήση για προφύλαξη σε παιδιά άνω των 3 μηνών (συνιστάται μόνο σε νεογνά και βρέφη < 3 μηνών κατόπιν οδηγίας ειδικού)

Στις συζητήσεις των επιτροπών του NICE (2018 και 2024), επισημάνθηκε ότι η τριμεθοπρίμη πρέπει να αποφεύγεται εάν έχει χρησιμοποιηθεί πρόσφατα (εντός του τελευταίου τριμήνου) ή εάν τα τοπικά επιδημιολογικά δεδομένα καταγράφουν υψηλά ποσοστά αντοχής, ιδιαίτερα σε νεαρές γυναίκες. Αντίθετα, για τη νιτροφουραντοΐνη αναγνωρίζεται σημαντικά χαμηλότερος κίνδυνος ανάπτυξης μικροβιακής αντοχής. Ο μοναδικός περιορισμός της νιτροφουραντοΐνης αφορά ασθενείς με σημαντική νεφρική δυσλειτουργία (ρυθμός σπειραματικής διήθησης eGFR < 45 ml/min).

Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες ενέργειες στα παιδιά, καταγράφηκαν σημαντικά λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες με τη νιτροφουραντοΐνη σε σύγκριση με την τριμεθοπρίμη (NNH = 2, εύρος 1–8), ενώ έναντι της κεφιξίμης (cefixime) υπήρξαν ελαφρώς περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες (κυρίως γαστρεντερικές), ωστόσο η κεφιξίμη δεν συνιστάται για προφύλαξη.

Μικροβιακή αντοχή και σύγκριση τριμεθοπρίμης με νιτροφουραντοΐνη Στο βίντεο από 11:30

Συστηματική ανασκόπηση της Cochrane (Williams and Craig, 2019) έδειξε ότι η μακροχρόνια αντιβιοτική προφύλαξη με νιτροφουραντοΐνη συσχετίστηκε με σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης ανθεκτικών λοιμώξεων σε σύγκριση με την τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη (RR 0,54, 95% CI 0,31–0,92).

Ελληνική πολυκεντρική μελέτη σε συνεργασία με κέντρα της Γαλλίας, της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου (Vazouras, Velali, Tassiou et al., J Glob Antimicrob Resist 2020), κατέγραψε τα πρότυπα αντοχής σε παιδιατρικούς ασθενείς με ουρολοιμώξεις σε βάθος πενταετίας. Διαπιστώθηκε ότι τα στελέχη Escherichia coli και Klebsiella spp. εμφάνιζαν εκτεταμένη αντοχή σε ευρύ φάσμα αντιβιοτικών (αμπικιλλίνη, κο-τριμοξαζόλη, κεφαλοσπορίνες), ενώ η αντοχή στη νιτροφουραντοΐνη παρέμενε σταθερά εξαιρετικά χαμηλή.

Αντίστοιχα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν σε μελέτη από την Πολωνία (Kawalec et al., Antibiotics 2023), όπου εξετάστηκαν τα ποσοστά αντοχής της E. coli σε παιδιά με συγγενείς ανωμαλίες του νεφρού και του ουροποιητικού συστήματος (CAKUT), νευρογενή κύστη ή φυσιολογικό ουροποιητικό:

• Στα παιδιά με CAKUT, η αντοχή στην αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό ξεπερνούσε το 40%, στην κεφουροξίμη ήταν περίπου 35%, στην κο-τριμοξαζόλη υπερέβαινε το 30% και στην σιπροφλοξασίνη άγγιζε το 20%.
• Αντίθετα, η αντοχή στη νιτροφουραντοΐνη κυμαινόταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, μόλις στο 4% στην ομάδα CAKUT και κάτω του 2% στα παιδιά χωρίς ανατομικές ανωμαλίες.

Κατευθυντήριες οδηγίες της ESPID για επιπλεγμένες ουρολοιμώξεις Στο βίντεο από 13:04

Στις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παιδιατρικών Λοιμώξεων (European Society for Paediatric Infectious Diseases – ESPID, Bryant et al., Pediatr Infect Dis J 2025) για τις επιπλεγμένες ουρολοιμώξεις, προσδιορίζονται με ακρίβεια οι υποομάδες υψηλού κινδύνου που ωφελούνται από συνεχή αντιβιοτική προφύλαξη:

1. Νεογνά και βρέφη < 2 μηνών με:
   • Υψηλού βαθμού ΚΟΥΠ (βαθμοί III–V).
   • Προγεννητική υδρονέφρωση, διάταση ουρητήρα και υδρονέφρωση σε μονήρη νεφρό.
2. Μεγαλύτερα παιδιά με:
   • Πολλαπλές υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις.
   • Υψηλού βαθμού ΚΟΥΠ (βαθμοί III–V).
   • Δισχιδή ράχη (spina bifida) συνδυαζόμενη με υψηλό βαθμό παλινδρόμησης ή/και διαλείποντες καθετηριασμούς.
   • Σοβαρή αποφρακτική ουροπάθεια και δυσλειτουργία κύστης/εντέρου έως τη χειρουργική διόρθωση.

Συστάσεις φαρμάκων κατά ESPID

• Νεογνά και βρέφη < 2 μηνών: Αμοξυκιλλίνη (amoxicillin) ως φάρμακο εκλογής.
• Μεγαλύτερα βρέφη και παιδιά: Τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη ή νιτροφουραντοΐνη (GRADE C και D).
• Προϊόντα cranberry: Μπορούν να εξεταστούν σε μεγαλύτερα παιδιά ως συμπληρωματικό μέτρο για την ελάττωση της πίεσης επιλογής ανθεκτικών μικροβίων (GRADE B).
• Διάρκεια: Η διάρκεια της συνεχούς προφύλαξης δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 3–6 μήνες χωρίς κριτική επανεκτίμηση της ένδειξης από παιδονεφρολόγο ή παιδοουρολόγο (GRADE D).

Σε σύγκριση των δύο τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών που περιλήφθηκαν στην ανάλυση, διαπιστώθηκε ότι η χορήγηση νιτροφουραντοΐνης για 6 μήνες ήταν σημαντικά πιο αποτελεσματική στη μείωση των υποτροπών σε σχέση με την τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη, παρότι προκάλεσε ελαφρώς περισσότερες ήπιες γαστρεντερικές ενοχλήσεις.

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση του 2024 Στο βίντεο από 16:11

Σε πρόσφατη μετα-ανάλυση της ερευνητικής ομάδας της ομιλήτριας, η οποία δημοσιεύτηκε στο διεθνές περιοδικό Pediatrics (Gkiourtzis, Stoimeni, Glava, Chantavoridou, Michou, Cheirakis, Lalayiannis, Hulton, Tramma, Pediatrics 2024; 154(6):e2024066758), αξιολογήθηκαν όλες οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές προφύλαξης σε παιδιά με υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις:

• Συμπεριλήφθηκαν 3.335 ασθενείς από 23 μελέτες.
• Τόσο τα προϊόντα cranberry όσο και η νιτροφουραντοΐνη συσχετίστηκαν με σημαντικά χαμηλότερες πιθανότητες εμφάνισης συμπτωματικών επεισοδίων ουρολοίμωξης κατά τη διάρκεια της προφύλαξης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου και με τις ομάδες τριμεθοπρίμης ή τριμεθοπρίμης-σουλφαμεθοξαζόλης.
• Το βασικό συμπέρασμα της μετα-ανάλυσης ήταν ότι η νιτροφουραντοΐνη αποτελεί την πλέον αποτελεσματική επιλογή για τη μείωση της επίπτωσης των ουρολοιμώξεων μεταξύ όλων των τεκμηριωμένων παρεμβάσεων.

Φαρμακολογικά πλεονεκτήματα και χαρακτηριστικά της νιτροφουραντοΐνης Στο βίντεο από 17:21

Η νιτροφουραντοΐνη είναι ένα ιστορικό αντιμικροβιακό φάρμακο, εγκεκριμένο από τον FDA ήδη από το 1953 για τη θεραπεία των λοιμώξεων του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος. Τα βασικά της πλεονεκτήματα περιλαμβάνουν:

• Συγκέντρωση στο ουροποιητικό: Επιτυγχάνει εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις στα ούρα και στο κατώτερο ουροποιητικό σύστημα, ενώ οι συγκεντρώσεις της στον ορό παραμένουν εξαιρετικά χαμηλές.
• Προστασία του εντερικού μικροβιώματος: Λόγω των αμελητέων επιπέδων στον ορό και στους ιστούς, δεν διαταράσσει τη φυσιολογική χλωρίδα του εντέρου, αποτρέποντας την πίεση επιλογής ανθεκτικών κολοβακτηριδίων στο γαστρεντερικό.
• Ευρύ βακτηριοκτόνο φάσμα: Δρα έναντι των συχνότερων ουροπαθογόνων (E. coli, Klebsiella, Enterobacter, Enterococcus, Staphylococcus saprophyticus, S. aureus, S. epidermidis, στρεπτόκοκκοι ομάδας B).
• Δραστικότητα έναντι ESBL: Διατηρεί πλήρη αποτελεσματικότητα τόσο έναντι των κοινών στελεχών E. coli όσο και έναντι στελεχών που παράγουν ευρέος φάσματος β-λακταμάσες (ESBL-producing E. coli).
• Επίδραση της τροφής: Κλινικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι οι θεραπευτικές ουρικές συγκεντρώσεις της νιτροφουραντοΐνης αυξάνονται κατά 40% όταν το φάρμακο λαμβάνεται μαζί με τροφή. Αυτή η πρακτική οδηγία πρέπει να δίνεται πάντοτε στους γονείς, καθώς βελτιστοποιεί την αποτελεσματικότητα και μειώνει τυχόν γαστρεντερικές ενοχλήσεις.

Η σημασία του σιροπιού νιτροφουραντοΐνης στην παιδιατρική πράξη Στο βίντεο από 18:51

Στο παρελθόν, η χρήση της νιτροφουραντοΐνης στην παιδιατρική περιοριζόταν σημαντικά από την έλλειψη κατάλληλης πόσιμης μορφής. Ήταν διαθέσιμη μόνο σε δισκία (ταμπλέτες), γεγονός που περιόριζε τη χορήγησή της σε μεγαλύτερα παιδιά και εφήβους (κυρίως κορίτσια με υποτροπιάζουσες κυστίτιδες), ενώ η χορήγηση σε βρέφη και μικρά παιδιά απαιτούσε θρυμματισμό χαπιών με αναπόφευκτη ανακρίβεια στη δοσολογία.

Η κυκλοφορία του σιροπιού νιτροφουραντοΐνης επιλύει οριστικά αυτό το πρόβλημα στην καθ’ ημέρα πράξη, προσφέροντας:

• Αξιόπιστη φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική συμπεριφορά.
• Διασφάλιση της σταθερότητας του σκευάσματος έναντι περιβαλλοντικών παραγόντων (θερμοκρασία, ατμοσφαιρική πίεση, υγρασία).
• Επακριβή προσδιορισμό της δοσολογίας σε mg/kg, απαραίτητο για τα βρέφη και τα νήπια.
• Μεγαλύτερη κλινική αποτελεσματικότητα και άριστο προφίλ ασφάλειας.

Συνεπώς, σε κάθε παιδί άνω των 2–3 μηνών με ένδειξη χημειοπροφύλαξης —είτε λόγω υψηλού βαθμού κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης είτε λόγω υποτροπιαζουσών ουρολοιμώξεων— η νιτροφουραντοΐνη σε πόσιμο εναιώρημα πρέπει να αποτελεί την πρώτη θεραπευτική σκέψη του παιδιάτρου.